بوی بهار، دلواپسی ماهی قرمز كوچك در تنگ بلور، رویش سبزینه‌های جوان، تدارك برای سفره هفت‌سین، خانه تكانی، دغدغه‌ها و دردسرهای پایان سال، حس غریبی كه پیش از تحویل سال پیش می‌آید و ... همه و همه گواهی می‌دهند كه نوروز ـ این آیین پاسداشت پارسایی و خوبی و پاكی ـ هنوز زنده است.

نوروز از آن دست آیین‌هایی است كه با فرهنگ ایرانی زاده شده است. ریشه‌ای در آسمان و ریشه‌ای در زمین دارد و ریشه‌هایی در اسطوره‌ها و تاریخ این مرز و بوم و ریشه‌ای در روح و منش زندگی مردمان ایران زمین. مردمی كه هزاران سال است با سربلندی در این سرزمین اهورایی زیسته‌اند و در طی این تاریخ بلند و با همة كامیابی‌ها و ناكامی‌ها هرگز نوروز را از یاد نبرده‌اند و این نمود جاودانگی و بازآفرینی و نوزایی را با همه وجود پاس داشته‌اند. رسمی كه با خود امید و شوق و زیبایی و اندیشه و تاریخ و اسطوره را همراه دارد و با گذشت از هزار توی زمان، هزاران سال برپا ایستاده و گذشت روزگاران از شادابی و طراوت آن هرگز نكاسته است.